Χανιώτικο μπουρέκι

Ένα φαγάκι ΠΟΙΗΜΑ!!!
Ίσως μάλιστα και στην πιο παραδοσιακή
εκδοχή του…συνταγή της γιαγιάς!!!



Υλικά
κολοκυθάκια κομμένα σε φέτες μισού εκ.
πατάτες κομμένες σε φέτες μισού εκ.
αλεύρι
μυζήθρα (πηχτόγαλο Χανίων κατά προτίμηση) ή ανθότυρο
δυόσμο ψιλοκομμένο
μαϊντανό ψιλοκομμένο
μια μικρή ντομάτα κομμένη με το χέρι σε καρεδάκια
μπόλικο ελαιόλαδο
αλάτι και πιπέρι


Εκτέλεση
Ετοιμάζουμε τις πατάτες και τα κολοκυθάκια.
Στη συνταγή αυτή θα χρειαστούμε περισσότερα κολοκυθάκια
από πατάτες (μία στρώση παραπάνω).
 


Στο ταψί που θα χρησιμοποιήσουμε απλώνουμε μια στρώση
πατάτες αφού τις περάσουμε πρώτα από το αλεύρι.Αλατίζουμε.



Κάνουμε το ίδιο και με τα κολοκύθια.Αλευρώνουμε,στρώνουμε
και αλατοπιπερώνουμε.



Απλώνουμε τη μυζήθρα ή το ανθότυρο,τα μυρωδικά,



την ντομάτα και αλάτι.


Βάζουμε άλλη μία στρώση αλευρωμένα κολοκύθια με τέτοιο
τρόπο ώστε το ένα να μισοσκεπάζει το άλλο (όπως στη φωτογραφία),
αλατοπιπερώνουμε και περιχύνουμε με μπόλικο ελαιόλαδο.
Σε αυτό το στάδιο,αν θέλουμε,βάζουμε και λίγο νερό.Εγώ δε βάζω,
γιατί από τη στιγμή που το φαγητό θα ψηθεί σκεπασμένο δεν
το θεωρώ απαραίτητο. 

 

Σκεπάζουμε το ταψάκι μας με αλουμινόχαρτο και ψήνουμε στους
250 βαθμούς σε προθερμασμένο φούρνο για μία ώρα και 1 τέταρτο.
Βγάζουμε από το φούρνο,αφαιρούμε το αλουμινόχαρτο και συνεχίζουμε
το ψήσιμο για όσο ακόμη χρειαστεί,για να ροδίσει όμορφα η επιφάνεια
του φαγητού.



Συνταγή της φίλης μου Ειρήνης από τα Χανιά.

Πατάτες γιαχνί με κάστανα της γιαγιάς

Η γιαγιά μου είναι μία ΘΕΑ!!!
Ώρες ώρες θυμάται κάτι παλιές συνταγές και
ΠΑΝΤΑ με παίρνει τηλέφωνο να
πάω να δοκιμάσω και να μου πει τη συνταγή.
Η συγκεκριμένη είναι γρήγορη,εύκολη και εξόχως γευστική!!!
                                                                                       Ειρήνη Μ.
                                                                          ΧΑΝΙΑ 



Υλικά
500 γρ. κάστανα
1/2 κούπας ελαιόλαδο
1 κρεμμύδι χοντροκομμένο
1 κιλό πατάτες
2-3 μεγάλες ώριμες ντομάτες ή ένα ντοματάκι κον-κασέ
1 φύλλο δάφνης
αλάτι,πιπέρι

Εκτέλεση
Πλένουμε τα κάστανα και κόβουμε το κάτω μέρος τους,το σκληρό.
Τα βάζουμε να βράσουν σε αλατισμένο νερό,μέχρι να
αρχίσουν να μαλακώνουν για να καθαρίζονται.



Εν τω μεταξύ βάζουμε σε κατσαρόλα να τσιγαριστεί
ένα μεγάλο χοντροκομμένο κρεμμύδι και μόλις γυαλίσει,





ρίχνουμε ένα κιλό καθαρισμένες και κομμένες πατάτες,



αλατοπίπερο και δύο-τρεις μεγάλες ώριμες τριμμένες
ντομάτες ή ένα κουτί ντοματάκι κον κασέ.
Ρίχνουμε λίγο νεράκι και αφήνουμε να βράσει.

 

Όταν μισογίνουν οι πατάτες,ρίχνουμε τα κάστανα που τα έχουμε
προηγουμένως καθαρίσει και ένα φύλλο δάφνης.





Ανακατεύουμε και το αφήνουμε να βράσει για άλλο ένα
τέταρτο περίπου να μαλακώσουν όλα και να μελώσει η σάλτσα.



Συνταγή από τη φίλη μου Ειρήνη.

Λυχναράκια

Κρητών γεύσεις!!!
Επειδή στην Κρήτη ξέρουν να τρώνε καλά!!!


Υλικά
(για περίπου 100 κομμάτια)

για τη ζύμη
2 κούπες λάδι
3 κούπες ζάχαρη
2 αβγά
1/2 κ.γ.αλάτι
5 κ.σ. γιαούρτι
1/2 κούπας γάλα
αλεύρι που φουσκώνει,όσο πάρει (περίπου 2 κιλά)

για τη γέμιση
2 κιλά ανθότυρο
2 κρόκους
2 βανίλιες
4 κ.σ. μέλι
ξύσμα από ένα λεμόνι
1/2 κ.σ. κανέλα
1 κ.σ. βούτυρο ή μαργαρίνη ή στάκα

1 αβγό χτυπημένο για το άλειμμα
λίγη κανέλα για το πασπάλισμα

Εκτέλεση
Βάζουμε σε μπολ και χτυπάμε λάδι,ζάχαρη,αβγά,αλάτι,
γιαούρτι και γάλα.





Προσθέτουμε σιγά σιγά το αλεύρι μέχρι η ζύμη μας να
ξεκολλάει από τα τοιχώματα του μπολ.Αφήνουμε στην
άκρη να ξεκουραστεί.



Για τη γέμιση λιώνουμε με πιρούνι ή με τα χέρια μας το
ανθότυρο.Προσθέτουμε κρόκους,βανίλιες,μέλι,ξύσμα,
κανέλα και βούτυρο (ή μαργαρίνη ή στάκα).
Ανακατεύουμε.





Χωρίζουμε τη ζύμη σε κομματάκια σε μέγεθος καρυδιού.



Τα ανοίγουμε με ένα μικρό πλαστράκι(τόσο όσο τα τυροπιτάκια
που φτιάχνουμε συνήθως) και βάζουμε μέσα μια
κουταλιά από τη γέμιση.



Με το χέρι μας “τσιμπάμε” γύρω γύρω τη ζύμη(τουλάχιστον
12 φορές) για να σχηματίσουμε τα λυχναράκια και τα
αραδιάζουμε σε ταψί.
Αλείφουμε με αβγό και πασπαλίζουμε με ελάχιστη κανέλα.
Ψήνουμε στους 180 για 30'.





ΤΙΡ
Όταν ψηθούν και κρυώσουν, τα βάζουμε σε σακκουλάκια 10-10 στην κατάψυξη.
Όταν τα βγάλουμε και ξεπαγώσουν, είναι σαν να τα φτιάξαμε εκείνη την ώρα!

 

Αυθεντικές σφακιανόπιτες

Σερβίρονται με μέλι αλλά τρώγονται και σκέτες
για αυθεντική γεύση!


Η παρακάτω συνταγή είναι όπως ακριβώς μας την έστειλε στο mail
της η πολύ πολύ καλή μας φίλη Ειρήνη Μ. από τα Χανιά.
Καταρχάς η μυζήθρα, το πηχτόγαλο ή ο ανθότυρος που θα χρησιμοποιήσουμε
για τις πίτες μας πρέπει να είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ σουρωμένος.
Αν τον αγοράσουμε και δούμε ότι έχει ζουμάκια (που 99% θα έχει),
θα τον τυλίξουμε σε ένα πανί ή πετσέτα της κουζίνας
(αν είναι ανθότυρος θα τον τρίψουμε πρώτα με τα χέρια μας) το οποίο θα
το δέσουμε με ένα σπάγκο και θα το κρεμάσουμε κάπου να τρέξουν τα περιττά
ζουμιά για ένα βράδυ.
ΠΡΟΣΟΧΗ:Εχει μεγάλη σημασία το πολύ καλό σούρωμα!
Αφού λοιπόν σουρώσει καλά, παίρνουμε ένα ταψάκι και κάνουμε
μπάλες μυζήθρας μεγαλωπές (δηλαδή σαν μανταρίνι).



Το μέγεθος της μπάλας καθορίζει και το μέγεθος της πίτας.
Εμείς τις κάνουμε μεγάλες και τις σερβίρουμε σε κανονικό
πιάτο φαγητού, γιατί έτσι κι αλλιώς είναι λεπτές και πρέπει να τις
ευχαριστηθείς.
Τα μπαλάκια αυτά, λοιπόν, τα βάζουμε στο ταψάκι, το οποίο θα το έχουμε
στρώσει με μία καθαρή πετσέτα για να τραβήξει ό,τι ζουμί έχει τυχόν
επιβιώσει και τα αφήνουμε μέχρι να κάνουμε τη ζύμη.
(ΠΡΟΣΟΧΗ όχι στο ψυγείο, γιατί θα σκληρύνει η μυζήθρα και δε θα ανοίγουνε οι πίτες...)

για το ζυμάρι και συγκεκριμένα για
1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις θέλουμε περίπου
1/2 κιλό νερό
λίγο λάδι
αλάτι
λίγη τσικουδιά
2-3 σταγόνες λεμόνι
ελάχιστο αλάτι

Όλη η επιτυχία της σφακιανής πίτας είναι στο ζυμάρι.
Θα προσπαθήσω να στο περιγράψω,
αλλά πρέπει να το πιάσεις για να καταλάβεις πώς πρέπει να είναι.
Λοιπόν αυτό το ζυμάρι είναι πολύ μαλακό σαν αφρός και κολλάει
ελαφρά, δεν είναι δηλαδή σαν ζυμάρι πίτας, επειδή ακριβώς κολλάει,
χρησιμοποιούμε πολύ αλεύρι στο άνοιγμα της πίτας και σε κάθε ένα από
τα επόμενα στάδια.



Κόβουμε με τη βοήθεια ενός μαχαιριού κομματάκια
ζύμης σε μέγεθος μεγάλου καρυδιού με αλευρωμένα χέρια για να μην
κολλήσει, τα πλάθουμε μπαλάκια και τα αφήνουμε σε αλευρωμένη
επιφάνεια.



Αν είναι σωστά φτιαγμένο το ζυμάρι, τα μπαλάκια της ζύμης
όταν τα αφήνουμε στον πάγκο μας πρέπει να "κάθονται" ελαφρά, να μη
διατηρούν δηλαδή το σχήμα τους. Τώρα θα μου πεις μήπως είναι πολύ μικρά?
Δεν είναι όμως! Διότι το σωστό ζυμάρι "περπατάει" και απλώνει στο άνοιγμα.
Στη συνέχεια παίρνουμε ένα μπαλάκι ζύμης, το τοποθετούμε
σε αλευρωμένη επιφάνεια και το ανοίγουμε λίγο με τον πλάστη
να γίνει σαν πιατάκι του καφέ.



Βάζουμε μια μπάλα μυζήθρα μέσα και σπρώχνοντας τη ζύμη
από κάτω προς τα πάνω την κάνουμε να «προχωρήσει» και
να καλύψει όλη τη μυζήθρα. Κανονικά πρέπει να περισσέψει
λίγη ζύμη την οποία στρίβουμε με το χέρι μας και κόβουμε όση
περισσεύει με ένα μαχαίρι.



Τοποθετούμε το μπαλάκι με την ένωση προς τα κάτω πάλι σε αλευρωμένη
επιφάνεια, ρίχνουμε αλευράκι και από πάνω και αφού το πατήσουμε σιγά
σιγά με το χέρι μας να απλώσει, αρχίζουμε να το ανοίγουμε με τον πλάστη



μέχρι να γίνει σαν παχιά κρέπα (εμένα μου βγαίνουν με 25 εκατοστά
διάμετρο περίπου).




Σε αυτό το στάδιο μπορούμε να τις βάλουμε σε απλωτό πιάτο
τη μία πάνω στην άλλη με αντικολλητικό χαρτί ενδιάμεσα,



να τις σκεπάσουμε με διαφανή μεμβράνη και να τις αποθηκεύσουμε στην
κατάψυξη.
Κάθε φορά βγάζουμε 2-3 ή όσες θέλουμε και τις τηγανίζουμε
κατευθείαν παγωμένες.
Τις τηγανίζουμε σε αντικολλητικό τηγάνι ΧΩΡΙΣ λάδι.
Αν τις έχουμε κάνει σωστές, η πίτα θα φουσκώσει και θα γίνει
σαν μπαλόνι, σημάδι ότι και η ζύμη είναι όπως πρέπει και η
μυζήθρα έχει απλωθεί ομοιόμορφα μέσα στην πίτα. Όταν
φουσκώσει τη γυρνάμε και από την άλλη μεριά να ψηθεί και
από κει.








Το ένα κιλό αλεύρι βγάζει ζύμη για 2 κιλά μυζήθρα, δηλαδή
για 28-30 πίτες.
Η ποσότητα δεν είναι μεγάλη, από τη στιγμή που μπορείς να τις αποθηκεύσεις
και να τις ψήνεις λίγες λίγες.
Άλλωστε, αφού θα μπεις στη διαδικασία ζυμώματος – ανοίγματος
γιατί να μην κάνεις πολλές πολλές να ξεγνοιάσεις για κάμποσο καιρό.
Οι παλιές νοικοκυρές, μόλις αποκτούσαν καταψύκτη, κάνανε
3 και 4 πολλές φορές δόσεις για να μην μπαίνουν συχνά στη διαδικασία.
Βέβαια θα μου πεις εμείς τις έχουμε για ψωμοτύρι τις πίτες ….
Αλλά γιατί να μην τις έχετε κι εσείς?? Είναι τόσο γευστικές και,
κυρίως, ένα υπερδυναμωτικό πρωινό!!!
Σερβίρονται και με μέλι αλλά τρώγονται και σκέτες
για αυθεντική γεύση!

Καλιτσούνια

Αφιερώνω αυτή τη συνταγή στη γιαγιά μου,που γέμισε όλα τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας στο Ηράκλειο με αρώματα και γεύσεις!!!!!
Ελπίζω να με βλέπει από εκεί που είναι…
Σ’αγαπώ γιαγιά!!!



Υλικά
για το ζυμάρι
1 1/2 κούπα βούτυρο Φυτίνη ή Ελφίνο
1 1/2 κούπα ζάχαρη
3 αβγά ολόκληρα
2 κροκάδια
1 ή 2 κ.σ. γεμάτες baking powder
1/2 κούπα γάλα εβαπορέ
700-750 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

για τη γέμιση
1 κιλό φρέσκια μυζήθρα ή ανθότυρο
1 κούπα ζάχαρη
1 αβγό

για το άλειμμα
2 ασπράδια
1 αβγό

Εκτέλεση
Βάζουμε όλα τα υλικά της ζύμης σε μεγάλο μπολ και προσθέτουμε
το αλεύρι,σιγά-σιγά,μέχρι να κάνουμε μια ζύμη που να μην κολλάει.







Ετοιμάζουμε τα υλικά της γέμισης και με ένα πιρούνι πατάμε να
λιώσει το τυρί και να ενωθούν τα υλικά.



Παίρνουμε τη ζύμη μας και την ανοίγουμε με τον πλάστη.
Το πάχος πρέπει να είναι μικρότερο από 0,5 εκατοστό.
Το κόβουμε στις διαστάσεις που θέλουμε με ένα ποτήρι
.Όταν ανοίγουμε το ζυμάρι δε χρησιμοποιούμε καθόλου αλεύρι.



Τοποθετούμε τη μυζήθρα στο κέντρο της κάθε ζύμης.



Στη συνέχεια την πιέζουμε να σμίξει και να γίνει η μορφή
που γνωρίζουμε(λυχναράκια).



Αραδιάζουμε τα καλιτσούνια μας σε ταψί.



Χτυπάμε τα 2 ασπράδια με το ολόκληρο αβγό και αλείφουμε με ένα μαλακό
βουρτσάκι μόνο τη ζύμη από τα καλιτσούνια που είναι έτοιμα για ψήσιμο.



Πασπαλίζουμε με λίγη κανέλα.



Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 200 βαθμούς,περίπου 15-20 λεπτά,
ανάλογα με το φούρνο,μέχρι να πάρουν ένα ελαφρύ χρωματάκι.



Πρόκειται για μια υπέροχη συνταγή,που φτιάχνουν τέτοιες μέρες στην Κρήτη!
Υπάρχει σε πάρα πολλές παραλλαγές,με δυόσμο, ανεβατά κ.ά.
Αυτή που σας δίνω είναι μία πολύ καλή εκδοχή,που την ξέρω εδώ και
πολλά χρόνια(από φούρνο της Κρήτης).
Αναμφισβήτητα δίνει ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.